| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
تعصب ،
ای آزار همیشه ی تاریخ تو را چه سود از خونِ آدمی !
بهایت را بگوی ، گر چه نیست هیچ مقداری...
می زنی ، به مقابل چشمان عابران کم مایه ، مادری که حامل نسلی ست...! می کشی ، به کنج زندان "رشت" دختری که جُرمش نیست جز نهیف بودنش در تقابل هیبت بی هیبتت ! ای تعصب ، می کشی ، می زنی ،می بُری و می مَکی خون مردمان... دردت را بگوی؟! ای واگیر همه گاه... از تو نیستند یلان اندیشه به زینهار ، حتی منی ، که گاه مبتلای توام !
تعصب ، دشمن تویی ای ننگ هر نوع باور...! دشمن تویی ای سّد فکر بارور...!
آری ، دشمن تویی من یار مهربانم دارم سخن فراوان اینـــــک که با زبانم...! س.م.سیدی
|
|
باد چون می پیچد ، در اندک فضای مبهم ِ دالانی سرباز،
نعره بر می آورد و رعشه ای ابدی روح متروک ِ مرا می تکاند از غبار...!
و میلاد بدین سادگی ، گاه می دهد رُخ...!
س.م.سیدی |
|
رسالت من بشارتیست نه به گونه ی تحمیل که عاقبت تیره ات را دیده ام من در اسارت زنجیر !
هم خاک هم راه هم پا هم دان نگذار اینگاه که در آستانه ای بپژمری... که امید همه ی اهل یک خانه به توست!
معامله گر خواهی کنی ! در این راه قدمی اتلاف مکن... گر نه، با اهالیت بِسان واپسین فرصت ، بدرودی عظیم سرده...! چرا که ســـــخن تو و من ، حاصـل بی ســـــخنی هاست!
ما زادگان اندیشه های دردناکیم... ما متولدان ســــــال های رنجیم...
داغ نیستیم از غرض ، که بگویی هیجانیست گذرا... بی خبر! مضروبِ شحنگانیم که می نالیم، بی غرض...!
فریب نده خویش را که در خانه کسی منتظر است ، گر یارای همراهیت نیست با ما ، سر دوانی مکن...!
تو را اجباری نیست در پیوستن ، اینها همه بشارتیست... تنها بشارتیست...!
س.م.سیدی
|
|
اینو ملیحه گفت :
« به ایشان گفته بودند، دراین دیــار نباید فهمید چراکه گر بفهمید سرتان به زیرِدار خواهدبود...! » این عین کلام ملیحه بود.
راست می گوید قلم، صفحه ی کِدرِ کاغـذ، درکش کن... ملیحه نیست افسانه ای که به خاطر سپاریش یا چون قصه ای که تفنن انگاریش ! واقعه ای است ، در حومه ی مرگ!
که التزام تو و مرا می طلبد ، در گستره ی اندیشه...!
چیست این سخن ها براستی که تمامی چون دریدن ِ معنا لفافه ی لفظ را ،می درخشد در اندیشه ی من شاعر...!
آری ، مونتسکیو... هم داستانی من با تو در این است، گاهی سکوت بیش از تمام حرف ها مقصود را بیان می کند...!
س.م.سیدی |
|
هرگز سعی نکنید که با خدا مخالفت نمایید ، یعنی هرگز کوشش ننمایید که اعتقاد بخدا را از ذهن همنوع خود و خویشتن خارج کنید و اگر می خواهید با چیزی مبارزه کنید و اعتقاد بدان را از ذهن خود و همنوع خویش خارج کنید سعی نمایید که <<نادانی و جهالت>> را از بین ببرید و مجهولات را از ذهن همنوع خود خارج نمایید. خودمانیم... اگر اکنون شما خدا را از بین ببرید بجایش چه خواهید گذاشت؟ شما هر پاسخی بدهید یعنی هر چه بجای خدا بگذارید جز نادانی خودتان چیز دیگری نخواهد بود. اگر هیچ چیز و حتی نادانی خود را هم بجای خدا بگذارید آن <<هیچ چیز>> خدا خواهد شد و ناچارید او را بپرستید.
(( قسمتی از متن کتاب ..... نوشته ی فیلسوف بزرگ <<موریس مترلینگ>> )) |
|
تقدیم به دوست عزیزم "ن.نجفی"
بی گــــمان بی شــــک بی تــــردید بی لـــغزش بی فرسایش آه، بی نــوازش هنوز پَرسه زنان در کوچه ی بن بست امیدواری، در انتظار تو ام... در انتظار تو ام، تو و تنها تو، که بیمناک تر از همیشه کردی مرا به حادثه ی عشق...! من در راه نهایت های خواستنت، چنان قدم نهادم ،که چون نظاره کنی،پس از سال ها، می یابی ردّ پایم را...! و تو هرگز لحظه ای،آنی دریاب نکردی مرا... آه بی حرفی از کجی های تو سخت دلگیرانه، تا هنوز ها در انتظار تو ام ... تنها به لحظه ای دریاب مرا...! س.م.سیدی
|
|
خُــروشی عُــزلـــتی ســـخاوتی امــــــیدی اضطرابی انـتـظـاری چون موج مرا در بر گرفت به گــاه ِ رویـت ســاحل های تــــــــــوّلد زنــدگــــی عـــــــشـق یــــــــــأس فـرسودگی و مــــــــرگ... س.م.سیدی |
|
.بدلیل در خواست علاقه مندان ِ فروغ فرخ زاد این شعر را که در چاپ های جدید سانسور شده است تقدیم عزیزان می کنم.
گنه كردم گناهی پر ز لذت كنار پيكری لرزان و مدهوش خداوندا چه می دانم چه كردم در آن خلوتگه تاريك و خاموش
در آن خلوتگه تاريك و خاموش نگه كردم بچشم پر ز رازش دلم در سينه بی تابانه لرزيد ز خواهش های چشم پر نيازش
در آن خلوتگه تاريك و خاموش پريشان در كنار او نشستم لبش بر روی لب هايم هوس ريخت زاندوه دل ديوانه رستم
فرو خواندم بگوشش قصه عشق: ترا می خواهم ای جانانه من ترا می خواهم ای آغوش جانبخش ترا ای عاشق ديوانه من
هوس در ديدگانش شعله افروخت شراب سرخ در پيمانه رقصيد تن من در میان بستر نرم بروی سينه اش مستانه لرزيد
گنه كردم گناهی پر ز لذت در آغوشی كه گرم و آتشين بود گنه كردم میان بازوانی كه داغ و كينه جوی و آهنين بود پایان |
|
وطن در همین نزدیکیست ... آری ، نزدیک تر از ما برخود ماست ! وطن نیست در کشاکش غارت بیگانگان وسکوت بهت زده ی وارثان . وطن از کنارکوچه وبرزن سیاه و کثیف و کدر و مفسد و پر ازظلم وجور و سنگلاخ گرفته نمی گذرد ...! وطن با عباء و کت و خرقه وکلاه نمدی و کفن سیاه و ریش وسبیل فلان شکل اُنس نمی گیرد ...! وطن مرز ندارد .... وطن به شکل یک گربه یا یک چکمه نیست ! وطن فکر است ، اندیشه است ، آزادی است بدون حد ومرزوضع شده از سوی دیگران ! وطن دل است ، عشق است ، محبت به هم نوع بدون چشم داشت است ... وطن می تواند هر لحظه نامی دیگر گزیند ، وطن مطلق نیست ، وطن اصلا مکان نیست ! وطن تعلق نمی دهد !!! وطن تعلق می گیرد . آه ، دوست من وطن فضایی است که تو در آن آرام می گیری ٬ فارغ از وحشت هجوم هم نوعان به دلایل واهی ... وطن یعنی پدر ، یعنی مادر ، یعنی معشوقه ات ، یعنی خودت ، یعنی اهالیت ... وطن مقبره ی فلان پادشاه نیست ! وطن قدمت نیست ! وطن شعور است ! وطن تبعیت می کند از قانون نیوتن یعنی به وجود نمی آید ، از بین نمی رود و فقط از نامی به نامی دیگر ، حالتی به حالتی دیگر، تعلقی به تعلقی دیگر تبدیل می شود . وطن رنگ نمی شناسد ، وطن هویت نمی دهد ...! برادر ، خواهر این من وتو هستیم که به وطن هویت می دهیم ومطمئن باش هر جا و هر زمان و هر حسی که تو در آن آزاد و خوشنودی وطن آن است . و به انجام٬ اینکه وطن یک حس است ، پس درکش کن . س.م.سیدی |
|
آه که فردا ها آمدند و به مانندامروز ها سپری شدند و به تکرار مکرر تاریخ دیروز ها شدند...! و تو ومن هنوز در انتظار چکه ای آزادی به شمارش معکوس لحظه های واپسین عمر اشتغالی سخت پیچیده یافته ایم...! و شاید این غفلت سببی جز بی کفایتی ما ندارد ! هر روز همپایان دیرینمان بیوه و بیژن وبنیامین وار می شوند... و بدین سان گر شکار گذران شویم دیری نخواهد گذشت که تو ومن نیز پیمانی از این گونه با یاران خویش ، ممهور شده با خون عزیزان و یا جان خود بندیم..! آری ، غفلت انبوه ترین گناهانمان بوده وهست ! تو ومن امروز را هیچگاه در یاب نکردیم... وعجیب مشغله ای بود ، گذشته وفردای ما ، که جا ماندیم از امروزمان ... گویی که ما فرزندان غفلتیم....!
س.م.سیدی
|
|
به چندین واسطه ما را توان رسیدن به یکتای خدای می باشد؟! ای، هادیان زمان های پیشین و اکنون که قراولانی را مانید، مدخول جامه های ژولیده! به سرانتان انبوهی نخان ریسیده ی سیاه و سفید که سیاهانتان را، فکر،گرما پژمرانیده! و سفیدانتان را فرصت رشد فکر،به انعکاس نور دریغیده! اندامتان را پوشانیده اید... لیک به جامه تان در گاهی است،شکافی به میزان قامتتان که می هراساندمان ز بلعیدگی مدام! آستین تان را گشادگی از چه روست ؟ من آگاهم بدین راز! به چاپانیدن مردمکان بی مایه ، استحقاق چنین گشادگی آستین را برایتان هموارمی کند . نعلینتان را کمبود پاشنه از چه روست ؟ من آگاهم بدین راز ، نیز ! چرا که شمایان یک کرباس را هرگاه ، مردمان بی کفایت مغفول به صفی دراز انگاشته اند! به انتظارفرجیدگی نقش منفور محلل و شمایان خرفت به غفلت زمان کشیدگی پاشنه اتان نیز با روده تان اندیشیده اید که مباداپس بمانید از یاران حجره ایتان ...! من از نسل بزرگان شمایم ! آموزه هاتان را از برم یک به یک ! ما را با شما بدعتی نخواهد بود ! برهانیدمان ز صراط های مستقیم تان که بر کشیدید از آستین های گشادتان که مشمولمان کرد ، به ماسیدگی بر پیکره ی قرون سرشار از سکوت ! عبس گونه تلاشی است اکنون که مشغولیده اید ، خویشتان را چون اجداد دامن زنتان به فرسودن قرون تحجر زا ....! چرا که ما در آستانه ایم ! ما را جز شمیدن از شما گریزی بجا ی نیست !
من آن گونه پیمبر شناسم، که رهایی بخش ایل خویش می بود و تمایل خویش بر انسانیت را به آنان کپر نشین تحمیل کند، خواست ! و نبود در اندیشه ی مباضعت مردمان قبیله اش چنان که شمایید ، کاسه های عتیق گداخته تر از اندیشه های خدا جوی او ...!
این ها و هر آنچه باز خواهم گفت شطحیات من است و نیست لیچار بر گرفته از خصم دوران سکوت ! ما را با شما بدعتی نخواهد بود ...!
س.م.سیدی
|
|
روزگاری است که هر سلامی چون ابراز می شود دوامش تا بدان جاست که پاسخش شنوده شود ، صد افسوس که روزگاری بس ناامید کننده است چرا که اگردستی به پیش آید اجازه ی لمسش به کسانی داده می شود که چیزی، کاری ، حرفی برای عرضه داشته باشند و نه برای حادثه ی عجیب مهر ... بیایید در خوشتن فرو رویم وتأمل کنیم، تحمل کنیم "من" را و خود را به "من" وا نگذاریم که اگر چنین کنیم وای وصد وای بر ما رواست. خود را با خود قیاس کنیم آیا سالمیم ؟ بگذار صمیمانه بگویمت ، می دانی چه قدر زیبا می شد اگر یاریمان بی بهانه و بدون چشم داشت ، بود ؟ یک لحظه فقط یک آن تصور کن اگر سلامی عرض می کردیم هر چند بی پاسخ می ماند وبه اینکه برای سلام نیازی به فکر و پیش بینی نداشتیم و سلام را فقط برای سلام عرض می کردیم. آن گاه جهان زیبا می شد و دل انگیز... دوست من ، کاش می شد بابت هیچ کارخوبی منتظر پاسخ نمی شدیم و آن را برای فقط خوب بودنش انجام می دادیم و حال این که عدم تحقق این ها نشأت می گیرد از چیره نگشتن ما بر "من". اصلا اگر قدرت مقابله با این "من" را نداریم بیایید با هم طرح یک نقشه بریزیم و شبانه در ظلمت و تاریکی که همه ی این "من" ها در خوابند پنهانی دست به فراری بزرگ بزنیم. راستی اگر میگویمت که فرار کنیم دلیل دارم . هراس دارم از ماندن و گرد آوری لشکری بزرگ وبر پایی جنگی پر هزینه با "من" و بیمناک تر از اینکه متحمل شکست شویم و کلی قدرت کشته شده دستاوردمان باشد و "من" دوباره ما را به اسارت برده و سخت تر از قبل با من و تو برخورد کند . و یا اصلا قتل عام کند مارا و دیگر پایان یابیم و این است که اگرفرار کنیم دست کم کشته نخواهیم شد واصلا "من" را لایق مبارزه ندانستیم .آنجاست که "من" احساس حقارت می کند که البته اگر احساسی داشته باشد ! پس بیا فرار کنیم تا کشته و اسیر نشویم و هیچ گاه مبارزه نکنیم تا بر جریده ی غیرت نسلمان خراشی ایجاد نشود وبرای گرفتن خون بهای پدرانشان به جنگ "من" نروند و آن ها هم کشته نشوند ومادام این قصه تکرار نشود .پس بیا فرار کنیم ،بیاو این قدر دست دست نکن ... آری دسته جمعی فرار کنیم ازاین زندان مخوف "من" برویم آنجایی که نرسد دستان پلیدش به تو و من و رهسپار جایی شویم که تنها یکدیگر را ببینیم و نه "من" ها را. راستی می شود که ما در این حد یک دل و یک رنگ شویم و دست به این حرکت غافل گیرانه زنیم ... فکرش را بکن . آن زمان است که عشق غبارهای خویش را می زداید و چهره ی واقعی اش را بر من و تو می نماید . زیرا قبل از این ، عشق ما که عشق نبوده ، یک اسارت کامل بوده .چرا که عشق یعنی آزادی ، رهایی نه تصاحب و مالکیت . می دانی چه لذتی داشت اگر ما به قله ای از شعور می رسیدیم تا درک می کردیم فارغ از قید و بند ها ، نیزمی شود انسان ماند مخصوصا فارغ از زنجیر "من" . آن زمان است که حقیقتا من وتو زاده می شویم ، این بار نه از رحم یک زن بلکه از پیله ی خصم آلود خودمان ... ما باید برای یکدیگر زیست کنیم و نه برای خودمان ما باید برویم به دیاری که خودمان بسازیمش نه جایی که ساخته باشندش زیرا آنجا باز اسیر"من" هاخواهیم شد، یادمان باشد من باید برای تو وتو باید برای من زیست کنیم . ما باید به غیر قوم خویش نیز فکر کنیم وباید بفشاریم دست آن سرخ پوستی را که در کوهستان های آمریکای جنوبی ، آهویی را از چنگ شیرنرخود کامه ای نجات می دهد، ما باید دوست شویم با آن که در سرزمین های اروپای غربی از سود خود می گذرد و کمک می کند به پیر زنی که حقش در حال پایمال شدن است ... ما باید بیاموزیم تا بتوانیم درک کنیم که ایراد از خودمان است و بر گردن دیگران بیهوده غل وزنجیر تقصیر خویش را میندازیم. وخلاصه اینکه دوست من ما بایدکمک کنیم به یکدیگر و به خودمان تا رها شویم از هر چیزی که مارا به زنجیر کشیده است.
( س.م. سیدی)
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
بی دردی
درد بزرگی است و رنجموره سردادن چُسناله های غریبانه یا ادیب مآبانه را نشانه ی « روشنفکری » دانستن مصیبت عظماست... |
| نوشته های پیشین |
|
89/02/01 - 89/02/31 89/01/01 - 89/01/31 88/09/01 - 88/09/30 88/08/01 - 88/08/30 88/07/01 - 88/07/30 88/06/01 - 88/06/31 |
| پیوندها |
|
آزادکده مرداب دست نوشته های صبا مرد تنها اندیشه و هنر |
|
RSS
|